Κρέμασε τα παπούτσια του ο Χατζής

Σήμερα είναι η δική μου σειρά.

Μετά από 25 χρόνια γεμάτα όνειρα, αμέτρητες προπονήσεις, αμέτρητα χιλιόμετρα, αγώνες μέσα στη βροχή, στο κρύο και στο χιόνι, στιγμές χαράς, λύπης, απογοήτευσης αλλά και δικαίωσης, ήρθε η ώρα να αποχαιρετήσω την αγωνιστική δράση.

Το ποδόσφαιρο δεν ήταν ποτέ απλώς ένα άθλημα για μένα. Ήταν το δεύτερο σπίτι μου. Ήταν οι άνθρωποι που γνώρισα, οι φίλοι που έγιναν οικογένεια, τα αποδυτήρια, οι πανηγυρισμοί, οι ήττες που με δυνάμωσαν, οι νίκες που με γέμισαν περηφάνια. Ήταν ένα κομμάτι της ζωής μου που με διαμόρφωσε ως άνθρωπο, μου έμαθε τον σεβασμό, την πειθαρχία, την υπομονή και το να μην τα παρατάω ποτέ.

Νιώθω βαθιά ευγνωμοσύνη για όλες τις ομάδες που είχα την τιμή να υπηρετήσω, για κάθε προπονητή που πίστεψε σε μένα, για κάθε συμπαίκτη που μοιραστήκαμε τον ίδιο στόχο, για κάθε διοίκηση που μου έδωσε την ευκαιρία να φορέσω τη φανέλα της και για όλους όσοι στάθηκαν δίπλα μου αυτά τα χρόνια.

Το μεγαλύτερο όμως «ευχαριστώ» το οφείλω στη γυναίκα μου. Ήταν εκεί στις εύκολες αλλά κυρίως στις δύσκολες στιγμές, σιωπηλά, υπομονετικά και με αμέριστη αγάπη. Και φυσικά στην οικογένειά μου, που από το πρώτο μου βήμα πίστεψε σε μένα, θυσιάστηκε, με στήριξε και μου έδωσε τη δύναμη να κυνηγήσω και να πραγματοποιήσω το όνειρό μου.

Κλείνει ένας από τους πιο όμορφους κύκλους της ζωής μου. Δεν φεύγουν όμως οι αναμνήσεις, οι φιλίες, οι στιγμές και τα συναισθήματα που θα κουβαλώ για πάντα μέσα μου.

Δεν λέω αντίο στο ποδόσφαιρο. Του λέω «εις το επανιδείν». Γιατί η αγάπη για αυτό δεν τελειώνει ποτέ· απλώς αλλάζει θέση.

Εις το επανιδείν… από μια διαφορετική πλέον σκοπιά.

Σας ευχαριστώ όλους, από καρδιάς.

Κωνσταντίνος Χατζής